Rebecca de Cachard French, 1969

Rebecca de Cachard is een schilderes die zich laat leiden door kleur, licht en beweging. Al vroeg wordt creëren voor haar een essentiële taal, een manier om in de wereld te staan en die diep te voelen.

Als dochter van schrijfster Françoise Lefèvre en schilder Raya Sorkine groeit ze op in een creatieve omgeving, al ontwikkelt haar eigen weg zich ver van de voorbeelden van haar ouders. Na een uitstap naar het theater aan het conservatorium van Dijon keert ze terug naar haar eerste passie: de schilderkunst.

Toch zet ze haar eerste artistieke stappen in de mozaïekkunst, gefascineerd door lichtschitteringen en de rijkdom van materialen: glasemail, gouden en zilveren tesserae, parelmoer, spiegelscherven. Bijna twintig jaar lang werkt ze samen met architecten en decorateurs aan unieke decors en ontwikkelt ze een intieme band met materie en kleur. In 1999 ontvangt ze de erenprijs van de Fondation de France voor haar creaties.

Daarna keert ze terug naar de schilderkunst. Na een periode van figuratief onderzoek dringt de abstractie zich geleidelijk op als vanzelfsprekend, en evolueert haar werk naar het lyrisch abstract expressionisme, waarin gebaar, kleur en intuïtie samenvloeien. Ze plaatst zich vrij in de lijn van Hans Hartung, Georges Mathieu, Jackson Pollock, Joan Mitchell en Sam Francis, niet om hen te herhalen, maar om er de vaart, de vrijheid en de intensiteit van het gebaar uit te putten.

Rebecca schildert staand, in beweging, met al haar energie: haar lichaam wordt een instrument. Haar schilderkunst is tegelijk visceraal en luchtig, geworteld en opstijgend. Elk doek is een geboorte, doordrongen van het leven en van de materie, een werk over chaos, transformatie en levenskracht.

Elk werk is een spoor van het leven. Een hartslag. Een pulsatie.