Peter Henri STEIN Frans, 1947

Het gaat om zilverdrukken, die ik zelf met de hand afdruk volgens traditionele methoden, op barietpapier. De afdrukken worden op Dibond-aluminium gemonteerd, wat hun stevigheid garandeert. Daarna volgt een grafische ingreep op het beeld, schrift met een marker, gedeeltelijk uitgewist: de tekst is niet bedoeld om gelezen te worden, maar om te betekenen. Tot slot werk ik af met een airbrush en spuit ik ivoorzwarte acrylverf om de letters te begraven en het beeld te versterken.

De afdrukken worden in zwarte houten lijsten gepresenteerd. Ze kunnen afzonderlijk of als polyptiek worden getoond.

Alle afdrukken zijn uniek: het kunstwerk kan alleen maar uniek zijn.

Mijn werk verwijst altijd naar de kunstgeschiedenis, de poëzie, de literatuur.

De kruisen die soms in het beeld verschijnen, zijn geen christelijke kruisen (de armen van het kruis zijn gelijk), maar een hommage aan Tapiés, een abstract schilder die zijn werken bezaait met kruisen en letters die mij altijd hebben gefascineerd.

Verwijzing naar de poëzie: het gedicht van Jean Noel Vuarnet, “Where are the ladies of yesteryear”. Deze poëzie is een eerbetoon aan al diegenen die er waren, deze dwaze vrouwen van God, deze mystieke vrouwen op zoek naar absolute liefde, die eisten dat het lichaam geraakt, gekweld, ontwricht, bijna vernietigd werd, waar het lijden niet langer gevreesd maar gehoopt werd, waar het lijden in navolging van Christus noodzakelijk werd om de goddelijke minnaar te bereiken. De waan van de mystica is een waan van eenwording met Christus. Hadewijch: “mond aan mond, hart aan hart, lichaam aan lichaam. Hij kwam naar mij toe, nam mij in zijn armen en drukte mij tegen zich aan.”

De openbaring van het goddelijke vindt plaats waar alles instort. In de extase, zelfverlies door het breken van lichaam en geest, ontstaat in deze ineenstorting genot, geestelijk genot, maar ook lichamelijk: “geestelijke pijn, niet lichamelijk, hoewel het lichaam er sterk bij betrokken is” (Teresa van Ávila). Paradox van de mystica die, elke seksualiteit met mannen ontzegd, in haar lichaam een genot beleeft dat elk vrouwelijk genot overtreft: macht van de geest over de materie.

Deze vrouwen kennen maat in de overmaat, en de kunstenaar kan daar alleen rekenschap van geven door zelf ook tot het uiterste te gaan. Dit zijn geen vulgaire naaktfoto’s; ik fotografeer niet het lichaam, maar de onrust die het beroert. Mijn modellen, of liever mijn medeplichtigen (ze poseren niet meer, ze performen, met kracht, ze gaan tot het uiterste van zichzelf en zelfs verder) worden niet langer gekozen op basis van esthetische criteria, maar enkel om deze mogelijkheid tot mise en abyme. Ze hebben geen leeftijd meer, dus alle leeftijden, ze hebben alle lichamen. En u hebt misschien gemerkt dat de werken niet alleen door Stein gesigneerd zijn, maar ook door Lili, Pulchérie, Lola ... in volle verstandhouding.

Het is niet de werkelijkheid die we vatten, maar een zienswijze van de geest.

Achtervolgd door de donderende ervaringen van Artaud, Genet, Bataille, creëer ik in de hoop “werken te maken die even aangrijpend zijn als kruisigingen” (Bacon), in de hoop net als de dichter te kunnen zeggen “Ik heb vrouwen bemind die niet bestaan en wier liefkozingen mij nog steeds achtervolgen” (Jean-Noel Vuarnet).